چقدر دلم برای این دیس و دیس بک بازی های رپ تنگ شده بود. چون اینستا ندارم کلا زیاد در جریان دعواهاشون نیستم و بی طرفانه همه رو گوش میدم و میخندم به تیکه هاشون فقط.

البته یاس خیلی فرق میکنه و دهانم دوخت کلا. این که هشت ساعته نشسته و همچین چیزی رو نوشته عالی بود. کیف کردم کلی. در مورد یاس هیچ وقت نمیتونم بی طرف باشم.

 

ترک فدایی هم خیلی خنده دار بود خدایی. هر چند دعواشون به طحالمم نیست‌. ولی خیلی تیکه های خوبی داشت. دوست داشتم یه جا یادداشت کنم و تو دعواهام به طرف مقابلم بگم. یادم اومد من جَنَم دعوا کردن با کسی رو ندارم. داشته باشمم وسط دعوا با این صدای نازکم شروع کنم به رپ کردن طرف میگه ولش کن بابا این اسگله جمع میکنه میره خود به خود. 

+و یادی کنیم از اثر منفی پیشرو. فکر نکنم دیگه کسی بتونه اینجوری از روی یه نفر رد شه. من اگه جای سامان ویلسون بودم و یکی اینجوری باهام حرف میزد تا آخر عمر فقط گریه میکردم. فقط.